Τον Χρήστο Παπαμιχάλη τον έχω συνδυάσει σε βραδιές με τσιγάρο στο χέρι, με κουβέντες, με κρυμμένα «αχ». Θυμάμαι κάθε εκπομπή του, κάθε κόμμα που έβαζε στις προτάσεις του, κάθε άνω τελεία του, κάθε αποσιωπητικά που κόλλαγαν με τις μουσικές και τους στίχους που έβαζε στα τραγούδια.
Είναι δεδομένο ότι (μου) λείπει από τους 99,2, όσο δεδομένο παραμένει ότι υπήρχε και υπάρχει διάσταση απόψεων με τον νέο «Μελωδία», όπως έχει διαμορφωθεί και έχει κάνει re-position στην μπάντα των Fm. Ο Χρήστος, με τα ραδιοφωνικά μυαλά που κουβαλάει και τον αγαπάω (και) γι αυτά δεν (θα) κολλούσε στο νέο πρόγραμμα.
Τον ρώτησα, λοιπόν, πώς ακούει σήμερα τους σταθμούς, τι του αρέσει και τι όχι, τι περιμένει από τη νέα ραδιοφωνική σεζόν. Και εκείνος, (μου) ξεδίπλωσε τις σκέψεις του.
«Όταν με ρωτάς πώς ακούω σήμερα το ραδιόφωνο, κομπλάρω. Έχω πρόβλημα ορισμού. Αυτό που εγώ εννοώ ραδιόφωνο έχει, σχεδόν, εξαφανιστεί. Εκτός κι αν το περιορίσουμε στον Best 92.6, τον Εν Λευκώ 87.7 και τον Pepper 96.6. Δηλαδή, εκεί που ο παραγωγός μπορεί ακόμα να αγαπάει, να επιλέγει και να προτείνει μουσική. Οπότε, εκεί περιορίζονται οι επιλογές μου. Δεν μπορώ να ακούσω τα ραδιόφωνα των Διευθυντών που κρίνουν ποιο τραγούδι θα παίξει και ποιο όχι, στους σταθμούς τους. Που ορίζουν πόσες φορές θα μιλήσει ο παραγωγός και τι θα πει. Βρέθηκαν, δυστυχώς, κάποιοι άνθρωποι - που μετριούνται στα δάχτυλα, ίσως, του ενός χεριού - και διέλυσαν ένα μέσο. Είναι οι εχθροί μας. Η αισθητική τους, η νοοτροπία τους και ο λακεδισμός τους. Αφάνισαν ένα επάγγελμα.Στον αντίποδα υπάρχει ακόμα ο Παγιατάκης κι ο Παπασπυρόπουλος στον Best που δεν θα βαρεθώ ποτέ να τους ακούω. Υπάρχει η πνοή του Pepper που μας έκανε να πιστεύουμε ότι μέσα από τα σκατά μπορεί να γεννηθεί ένα πραγματικό ραδιόφωνο. Υπάρχει η υπέρτατη Ελληνοφρένεια. Υπάρχουν οι καλές στιγμές του 9,58 της Θεσσαλονίκης που σε κάνει να ξεχνάς ότι ακούς παλαιολιθικό κρατικό ραδιόφωνο, πράγμα που δεν καταφέρνει το Δεύτερο Πρόγραμμα. Υπάρχει η Κοζάκου που, πεταμένη στο πρωινό του Σαββατοκύριακου στο Δεύτερο, κάνει εξαιρετικό ραδιόφωνο. Και για εμένα εκεί κλείνουν τα fm και ανοίγουν τα web radios.
Θα ήθελα πάρα πολύ να περιμένω κάτι από την καινούρια σαιζόν, αλλά δεν περιμένω τίποτα. Θα συνεχίζω να κάνω βόλτες με χαλασμένο ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο από άποψη και να φτιάχνω podcasts. Και θα συνεχίσω να κάνω ευχές. Μην τυχόν και πιάσει καμιά και βρεθεί ένας άνθρωπος που θα θελήσει να ποντάρει πάλι στους ανθρώπους και στο συναίσθημα. Όσα κομπιούτερ και να παρατάξεις απέναντι στους ανθρώπους και στο συναίσθημα, όσα νούμερα και να χτυπήσεις, δεν θα χτυπήσεις ποτέ καρδιές. Δεν θα ξεβολέψεις ποτέ μυαλά. Δεν θα κάνεις ποτέ Ραδιόφωνο. Με το Ρου κεφαλαίο.Χρήστος».
